Tradycyjnie, przed uroczystością Wszystkich Świętych, członkowie Szkolnego Klubu Wolontariatu z klas 7 i 8 wzięli udział w szczególnej akcji porządkowania grobów na cmentarzu w Żegiestowie. Uczniowie, pełni szacunku i oddania, wyruszyli, by zadbać o groby założycieli naszej Szkoły – Marii oraz Edwarda Woydattów, a także o grób żołnierza, który walczył w Armii Krajowej podczas II wojny światowej. To piękna tradycja, która łączy młodsze pokolenia z historią naszej miejscowości i Szkoły.
Dzięki zaangażowaniu uczniów, groby zostały starannie uporządkowane – usunięto zeschłe liście, wyplewiono roślinność, a także zapalono znicze, by w ten sposób oddać hołd tym, którzy przyczynili się do rozwoju naszej społeczności. Warto również podkreślić, że dzięki współpracy Towarzystwa Przyjaciół Żegiestowa oraz pana Mieczysława Motyki, pomnik nagrobny założycieli szkoły, Marii i Edwarda Woydattów, został odrestaurowany. Jego odnowienie to wyraz szacunku dla wkładu tych osób w rozwój edukacji w naszej miejscowości. Z okazji tego pięknego gestu, składamy serdeczne podziękowania wszystkim, którzy przyczynili się do odnowienia pomnika oraz wszystkim wolontariuszom, którzy z pełnym zaangażowaniem dbają o pamięć o naszej historii.
Pani Maria była oddaną pielęgniarką, której życie obracało się wokół pacjentów. Każdego dnia w węgierskim szpitalu, od wczesnych godzin porannych do późnej nocy, dbała o chorych, niosąc im otuchę i nadzieję. Pewnego dnia, podczas
rutynowego obchodu, natknęła się na płk. Edwarda Wojdatta, mężczyznę znanego ze swej chwały, który teraz w szpitalu czekał na wyrok śmierci.
Kiedy poznała jego historię, serce Marii zabiło szybciej. Nie mogła znieść myśli, że ten wspaniały człowiek mógłby ponieść karę w tak okrutny sposób. Postanowiła, że go uratuje. W nocy, w tajemnicy, przygotowała plan. Z pomocą zaufanego przyjaciela, zawinęła Edwarda w brudne prześcieradła i zwiozła przez szpitalne korytarze, do pralni, by później wydostać go na wolność.
Udało się. Edward, ukryty w cieniu nocy, wkrótce znalazł się w Polsce w Żegiestowie, gdzie czekała na niego żona i dwóch synów. Radość Edwarda była ogromna, ale niestety, krótko po jego powrocie, jego żona zmarła. Kiedy świat Edwarda zawalił się, ból i samotność zaczęły go wciągać. Mimo to, nie zapomniał o Marii.
Po kilku miesiącach pełnych smutku, Edward zdecydował, że musi wrócić do szpitala, by podziękować kobiecie, która ryzykowała swoje życie dla niego. Gdy ponownie zobaczył Marię, poczuł, że w sercu jego budzi się coś więcej niż tylko wdzięczność. Ich rozmowy stały się pełne emocji i wspomnień.
Miłość rozkwitła powoli, ale pewnie. Ich dusze zjednoczyły się pod niewidzialnym mostem miłości i zrozumienia. Maria również nie potrafiła ukryć swoich uczuć i postanowiła wyjechać z pułkownikem do Żegiestowa. Niedługo potem pobrali się. Kochali się, ale również starali się pomagać innym. Z inicjatywy księdza Józefa Skwiruta postanowili w ,,Zamku”- gdzie mieszkali, założyć Szkołę Powszechną im. Św. Teresy w Żegiestowie, by dać dzieciom nadzieję i przyszłość.
Szkoła została otwarta 9 października 1935r. i stała się miejscem, gdzie uczono nie tylko podstawowych przedmiotów, ale także miłości, empatii i odwagi, jakie miała w sobie Maria. Dzięki ich ciężkiej pracy Żegiestów stał się miejscem wzrastającej społeczności, gdzie dzieci mogły marzyć i zdobywać wiedzę.
Maria i Edward przeżyli razem szczęśliwe dni, a ich miłość była pięknym uczuciem, które mimo trudnych początków, przekształciło się w głęboką więź. Ich historia stała się legendą, przypominając wszystkim, że prawdziwa miłość potrafi pokonać wszelkie przeszkody i ocalić nawet najsmutniejsze serca.
